گنجشک بانو

من باید فیتیله داشته باشم

gonjeshkbanoo — Wed, 02 Dec 2009 10:02:18 GMT

1- همیشه از قضاوت کردن می ترسیدم. بدم می اومد اصلا... اونقدر که تو یه دوره ای از زمان تصمیم گرفتم هیچ قضاوتی، دقیقا هیچ قضاوتی از هیچ چیز و هیچ کس نداشته باشم. شده بودم یه جفت چشم بینا که فقط می دید و می گذشت. کیفیت ها رو می فهمید بدون این که حسش نسبت به اون کیفیت ها ارزش گذاری شده باشه... اون روزا شکل افراطی قضاوت نکردن بودم. حالا هم اگر چه این دید رو تعدیل کردم اما هنوز از قضاوت های اساسی می ترسم. هنوز سنگین ترین اتفاق دنیا برام اینه که یکی بیاد با نگاه خودش و با اطلاعات کمش منو نقد کنه و حکم بده. فقط تو این مورده که اونقدر می رنجم که حتی به ته ماجرا هم فکر می کنم...

2- اینجا، فقط همین یه جا... جاییه که من ماسکم رو کنار می ذارم و می نویسم. نه این که همیشه، اما بیشتر از همیشه... عریان تر از همیشه... اونقدر که وقتی پستی رو می نویسم هیچ وقت دو بار نمی خونم و اصلاحش نمی کنم. نوشتن کسب و کار منه اما من اینجا نمی خوام خوب بنویسم. نمی خوام قشنگ بنویسم، روون و جالب بنویسم... فقط می خوام بنویسم...

3- من این روزها خوب نیستم. این روزهایی که به قدر چند ماه کشدار شده. حساب ماه هاش دستم نیست. نمی خوام هم باشه. اما می دونم اونقدر این ماه ها سنگین و تلخ و سیاه بوده برام که تموم شدم. روزایی بود که می دیدم دارم تموم می شم. یه چیزی تو وجودم مرتب هشدار می داد که مراقب باش من دارم تموم می شم... من دارم پاره می شم... من الانه که ببرم... من این هشدارها رو می شنیدم و کاری نمی تونستم بکنم. دلیلش بذارید برای خودم باشه. همونطور که عواقبش هم این روزا فقط دامن منو گرفته...

4- می دونید؛ تو دنیای روانشناسی می گن آدم ها پر از استعاره ن. حتی استعاره ^ درمانی هم از همین جا باب شده... آدما حس و حالشون رو با استعاره هایی می گن که گویاترین بیان از حال درونی شونه. استعاره این روزای من شمعیه که تموم شده. تموم تموم تموم. حالا من باید این شمع ولو شده رو از نو بسازم. باید شعله ای داشته باشم که پارافینش رو آب کنم... باید ظرفی داشته باشم که پارافین رو توش بریزم... باید رنگی داشته باشم که بریزم روی پارافین تا تیرگی های سوختن قبلی رو نادیدنی کنه... مهم تر از همه اینا، من باید فیتیله داشته باشم... فیتیله ای که هیچ بعید نیست دیگه به دستش نیارم. فیتیله ای که درونمایه ی منه و من از دستش داده م...

همه اینا نیاز به زمان داره. من نمی دونم چقدر زمان می خوام . اما می دونم که زمان می خوام. می دونم که مدارا می خوام. می دونم که دستی می خوام که منو جمع کنه، شعله ور کنه، از نو بسازه...

5- کاش جمله ی "همه مشکل دارن" رو هر بار نمی شنیدم. کاش فقط مدارا می دیدم و لطفی که خستگی ناپذیرانه بهم سرازیر می شه...

پ.ن مهم: می دونم که خوندن اینا خسته تون می کنه. هر کی اومد و خوند، قدمش روی چشم. هر کی هم حوصله این بی حوصلگی های منو نداره، زحمت اون مربع قرمز بالای صفحه با خودش. فقط تو رو خدا بد برداشت نکنید و به دل هم نگیرید. نذارید من از گفتن همین یه ذره درددل هم پشیمون بشم.

مثل یک هندوانه ی تراشیده

gonjeshkbanoo — Mon, 09 Nov 2009 13:22:18 GMT

توی یه مراسمی با همسری دعوت داشتم... اونجا یه تلسکوپ کوچیک آورده بودن تا به مناسبت چهارصدمین سالی که از روز دیده شدن مشتری توسط گالیله می گذشت، به ما هم این سیاره رو نشون بدن... من توی چشمی تلسکوپ نگاه کردم و جز دو تا نقطه سفید هیچی ندیدم. کنار اومدم تا بقیه کسایی که برای دیدن مشتری صف کشیده بودن هم بهره ببرن... همسری نگاه کرد و مثل همیشه با کلی کند و کاو سوژه ش رو بررسی کرد و از راهنمایی که اونجا بود کلی سوال پرسید. نفرات بعدی، گاهی ذوق زده فریاد می زدن دیدم... گاهی قدرت خدا رو شکر می کردن، گاهی با فضل تمام سر تکون می دادن و می رفتن کناری می ایستادن... اما من از دیدن اون نقطه خوشحال نشدم. اون نقطه برای من یه نقطه بود مثل تمام نقطه های دیگه ای که دیدم. من درباره مشتری یه چیزایی می دونستم که هیچ ربطی به اون نقطه ریز نداشت... من لذت دیدن مشتری رو از فاصلخ دور درک نکردم.

***

رفته بودم تو یکی از بخش های سازمان میراث * فر هنگی... یه کاسه و دو تا ظرف کوچیک گذاشتن جلوم. گفتن متعلق به هزار سال قبل از میلاد مسیح، یعنی 3 هزار سال قبله که از یه سارق کشف شده. من کاسه ترد و نازک رو دستم گرفتم و زیر و رو کردم. پتینه کاری شده بود و خیلی ساده. بردم دم بینیم و بو کردم. هیچ بویی نداشت... همه با آب و تاب از ارزش عتیقه ها حرف می زدن. من همین طور نگاهش می کردم و نمی دونستم چه لذتی می شه از این شیء برد. شیئی که حتی نمی تونم تو تار و پودش تاریخ مردم گذشته رو از امروز تفکیک کنم. یه کاسه بود شکل همه کاسه هایی که تو عمرم دیدم...

***

به نظر من برای لذت بردن از هر چیزی، باید اون چیز رو در زمان خودش و در مکان خودش دید و لمس کرد. من با توهم مهم بودن یه پدیده لذت نمی برم... من اهمیت هر پدیده ای رو در ارتباط با خودم می سنجم... خودم، دنیای خودم و زمانه خودم... من اصلا گنجشک بانوی رمانتیکی نیستم. اصلا گنجشک بانوی خوش ذوقی نیستم. اصلا گنجشک بانوی کنجکاو و شگفت زده و پایبند به احساسات ملی نیستم. فکر می کنم این معنی خالی شدن آدم رو داره... من گنجشک بانوی خالی شده ای هستم...

فاصله

gonjeshkbanoo — Wed, 21 Oct 2009 21:01:18 GMT

من همیشه از آمیخته شدن با هرچیزی فرار کرده م. از آمیخته شدن با هر محیطی... هر زمینه ای... نمی دونم این خصوصیت بیشتر به نفعم بوده یا به ضررم... اما من هیچ وقت با رشته تحصیلیم آمیخته نشدم. همیشه منتقدانه تر از هر کسی به این رشته نگاه کرده م. با وجودی که همین رشته چیزای خیلی خوبی هم به من داده... هیچ وقت با کارم – این با رشته م فرق می کنه- آمیخته نشده م. حتی با محیطای کاریم... از این که کسی منو با صفتی بشناسه که مربوط به یه کار، رشته، یا محیط می شه بدم میاد. مثل وقتی که یه نفر رو می گن طرف دکتره دیگه! باید مثل دکترا باشه... من از این که دکتری بشه صفت یه آدم بدم میاد...

گاهی وقتا فکر می کنم این اجتناب من داره تبدیل به ترس می شه... ترسی که همیشه باهامه و نمی ذاره با چیزی یک رنگ بشم. و تا وقتی این فاصله هست... تا وقتی من نتونم غرق چیزی بشم نمی تونم تخصص چیزی رو داشته باشم. خیلی بده. البته یه خوبی خیلی بزرگ داره که توانیی نگاه از بالا بهش می گن. این که من می تونم هر موقعیتی رو صرف نظر از وابستگی هام به او ببینم و تحلیل کنم...

همسری می گه این رفتارم برخلاف عادت زن هاست... همینو دوست داره. من اما تازگی ها دارم از این طرز فکرم وحشت می کنم...

آدمیزادیم دیگه... همیشه در دو سر طیف سردرگمیم!

gonjeshkbanoo — Sun, 18 Oct 2009 19:03:18 GMT

دل زن واسه هیشکی مهم نیست...

من می خوام پیاده شم!

gonjeshkbanoo — Wed, 07 Oct 2009 09:53:18 GMT

دلم داره پاره می شه. احساس عجز عجیبی دارم. حس بی پناهی داره دیوونه م می کنه. انگار که یهو چشم باز می کنی می بینی هیچ چیز و هیچ کس اونجایی که واقعا نیاز داری کنارت نیست.

نیاز دارم مدت ها... مدت های خیلی طولانی از همه چی و همه کس ببرم. حتی از خونه زندگیم، از همسرم، از دوستام... بیشتر از همیشه آرزو دارم که می تونستم برم یه جای دیگه این دنیا تنهایی به زندگیم ادامه بدم. یه زندگی جدید، آدمای جدید، سبک جدید و من که فرصت دارم یه بار دیگه خودم رو تعریف کنم و حد و مرزهای زندگیمو دوباره از نو بکشم...

تو دور تسلسلی افتادم که مدام حس می کنم همه چی بی نتیجه ست، باطله، مصنوعیه... همه چیز انگار داره تو محیط آزمایشگاه اتفاق می افته برام. به همون پوچی و کم عمقی.

حس دردناکی دارم که فکر می کنم تو زندگی هیچ وقت کسی دوستم نبوده و هیچ وقت کسی دوستم نداشته...

خیلی بهم ریخته م...

بی خوابی

gonjeshkbanoo — Wed, 07 Oct 2009 00:01:18 GMT

بهانه آشنایی من با محمد * مصطفا* یی، پرونده بهنود بود. چند روز پیش از طرف مصطفایی ایمیلی برام اومد که فرصت نکردم بخونمش تا امروز. ایمیل خبر از قصاص قریب الوقوع بهنود می داد. صرف نظر از این که من راجع به بهنود چی فکر می کنم، یه چیزی خیلی برام آزارنده ست. این که قوانین مجازات اسلامی باید تو جامعه اسلامی اجرا بشه. جامعه اسلامی تعریفای روشنی داره که مهم ترینش عدالته و لااقل الان ما از اون تعریفا خیلی خیلی دوریم. همین دور بودن، باعث مسائل فرهنگی، اجتماعی و روانی میشه که زمینه وقوع جرم رو فراهم می کنن. و حالا موقع اجرای حکم که می رسه تازه باید قانون اسلامی برای جامعه ای اجرا بشه که به دلیل نداشتن همون عدالتی که اسلام گفته به این روز افتاده. تو وقوع جرم فقط شخص نیست که تصمیم می گیره. اما فقط شخصه که مجازات می شه. اینجوری می شه که الان اسلام چهره خشنی پیدا کرده...

همه اینا به کنار... چیزی که جرقه نوشتن اینا رو زد جمله ای بود که تو وبلاگ مصطفا* یی خوندم. نوشته که: برایش این پنج شنبه در خانه خود شمع روشن کنید.

چقدر این جمله به دلم نچسبید. وسط اون همه جمله، این یکی عین شلواریه که داره از پای یه بچه لاغر پایین می افته... انگار آدما دیگه شرمشون میاد از این که بگن دعا کنید... از این که بگن توسل کنید به یکی که پیش خدا از خودتون عزیزتره و حرفش برو تره... نمی دونم... این که طرف میاد می گه «پنج شنبه» یعنی به باورای دینی درباره ارزش پنجشنبه ها اعتقاد داره. اما این که می گه شمع روشن کنید دیگه علنا نقاب به صورت زدنه... شمع روشن کردن نه مال دین ماست نه فرهنگ ما. این که حالا چه جوری یه عده ای میان این چیزا رو زورچپون می کنن تو فرهنگ ما برام خیلی عجیبه...

زخمم دوباره وا شد و ایاک نستعین/تا اهدنا الصـ...سرای تو راهی نمانده است*

gonjeshkbanoo — Mon, 05 Oct 2009 13:33:18 GMT

به شکل رقت انگیزی نازک شده م. چند دقیقه قبل یه رگ توی انگشتم قلمبه شد و شروع کرد به تند تند زدن. از همین الکی زدنای همیشگی نبض. خیلی درد گرفت. از 3،4 ثانیه که گذشت، احساس عجز عجیبی کردم. دلم برای خودم سوخت و بعد گریه م گرفت. به همین سادگی. به همین مسخرگی...

* محمدحسین بهرامیان

بی رنگ بی رنگم

gonjeshkbanoo — Wed, 30 Sep 2009 11:34:18 GMT

نارضایتی شغلی به سرحد خودش رسیده. دیگه بریده م...

Secret

gonjeshkbanoo — Tue, 29 Sep 2009 13:54:18 GMT

دوست دارم چنگ بندازم رو یه سری چیزا. چیزایی که حس می کنم بکرن. بعضی حس ها، بعضی اکتشافا مال خودمه انگار. مثلا آدرس وبلاگ قبلی یه نفر رو پیدا می کنم. یکی که سعی داره خیلی پیچیده رفتار کنه، خیلی جنتلمنانه، خیلی خود بگیرانه حتی... بعد می بینم که خصوصی ترین چیزا و بد دهن ترین حرفا رو اون تو نوشته. بعد می خوام جیغ بزنم و بگم وای! می دونــــی؟ این وبلاگ فلانیــه!

اما نمی گم! مثه یه راز گنده تو دلم نگهش می دارم و ذوق می کنم! حالا من چیزی از یه نفر می دونم که هیچکی نمی دونه. این خیلی ذوقناکه. یه چیز به همین سادگی!

یه روز یه خونه ای بود...

gonjeshkbanoo — Sat, 26 Sep 2009 14:46:18 GMT

دیشب رو خونه پدری بودم. همسری رفته یه سفر یه روزه. نمی خواستم برم خونه پدری اما همسری خیلی شیک بدون هماهنگی با من چند شب پیش یهو به بابا گفت که من فلان روز سفرم و گنجشک بانو مزاحم شما می شه! انقدر از دستش حرص خوردم و انقدر کتکش زدم (خب البته گنجشک بانو موقع کتک زدن گوریل انگوری بیشتر خودش درب و داغون می شه) که دیگه نایی برام نمونده بود.

دیشب خیلی بهم سخت گذشت. انگار بعد از ازدواجم خیلی با اون خونه غریبه شدم. حس مهمون رو دارم. خصوصا اگر همسری نباشه که کلا غریبی می کنم... دیشب تو اتاقم خوابیدم اما این اتاق برام از همیشه غریبه تر بود. تختم رو دادن به یکی... پتوی سرخابی مو جمع کردن گذاشتن تو کمد. اتاق رو نقاشی کردن. خواهرم پرده ها و فرش رو عوض کرده. سرویس خواب جدید گرفته. این اتاق صورتی کجا اتاق زرد و آبی اون روزا کجا! اینا باعث می شد خیلی بیشتر غریبی کنم... روی زمین خوابیدم و تا صبح غلطیدم. همه ش حس سقوط داشتم. وای که چه شبی بود. صبح هم خواهری تا یه مسیری منو رسوند و بعدش با تاکسی اومدم محل کارم. اما خب چون هم خونه بابا به محل کارم دورتر از خونه خودمونه و هم خواهری باید هفت و ربع اداره بود، من ساعت 6 بیدار شدم و یه ربع به هفت راه افتادیم. اینه که الان کلا در هپروتم!

راستی دیشب دوست قدیمیم زنگ زده بود تا درباره یه موقعیت ازدواج باهام مشورت کنه. چقدر از موضع ریش سفیدی حرف می زدم! از خودم تعجب کردم! یه سال زندگی مشترک منو به اندازه ده سال از دوستای مجردم پخته تر کرده. بهترین مثالی که به ذهنم می رسه، گل خامیه که تو کوره گذاشتنش و پخته شده. یه جورایی اون سستی نازکی سابق رو ندارم. اون تردی دخترونه که با یه تلنگر آدم رو بهم می ریزه و در هم مچاله می کنه و درونمایه آدم رو تغییر می ده، دیگه تو خودم نمی بینم. بزرگ شده م. خیلی مقاوم تر و ایستاتر... خیلی واقعی تر...

خیلی خوابم میاد. برم خونه... بقیه ش هم باشه برای بعد.